Albumine

Van alle eiwitten in je bloed is albumine het grootste deel, ruwweg zestig procent. Je lever maakt er elke dag ruim tien gram van, en het gaat een paar weken mee. Het doet twee dingen. Het houdt water in je bloedvaten: zonder genoeg albumine lekt vocht naar de weefsels en krijg je dikke enkels of vocht in de buik. En het is de vervoerder van alles wat zelf niet in water oplost: calcium, zink, vetzuren, bilirubine, schildklier- en geslachtshormonen en veel medicijnen. Daardoor is albumine een waarde die over drie dingen tegelijk gaat. Over je lever, die het maakt; over je voeding, want zonder genoeg eiwit kan de lever het niet maken; en over ontsteking, want bij elke ontsteking zet de lever zijn productie om van albumine naar ontstekingseiwitten, en zakt de waarde binnen dagen. Die laatste is in de praktijk de gewoonste reden voor een laag albumine, en de minst alarmerende. Op je uitslag staat albumine in g/L. Normaal is ongeveer 35 tot 47 g/L voor een man van 19 tot 50 jaar en 35 tot 45 g/L voor een vrouw, en de band zakt langzaam met de leeftijd. Het is een concentratie, dus ingedikt bloed geeft een hoger getal, en rechtop staan tilt het een paar procent op ten opzichte van liggen.

Albumine is de eiwitwaarde die laat zien of je lichaam in de opbouwstand staat. Wie te weinig eiwit eet, bij een streng dieet, een periode van weinig trek, ouder worden of plantaardig eten zonder erop te letten, ziet het albumine langzaam zakken, en een albumine aan de lage kant gaat bij ouderen samen met minder spier, trager herstel en meer kwetsbaarheid. Genoeg eiwit bij elke maaltijd, vlees, vis, zuivel, eieren of peulvruchten, en krachttraining brengen het terug. Voor wie sport of herstelt van een operatie is het een maat voor de reserve waar het lichaam uit put. De tweede reden is dat albumine andere waarden leesbaar maakt. Ruim veertig procent van je calcium reist gebonden aan albumine, dus bij een laag albumine lijkt je calcium te laag terwijl het vrije calcium in orde is; daarvoor bestaat het gecorrigeerd calcium. Zink reist ook aan albumine, en een laag zink bij een laag albumine zegt vooral iets over het eiwit. En medicijnen die aan albumine binden, werken sterker als er minder albumine is. De derde reden is dat een laag albumine zonder ontsteking en met genoeg eiwit een lever of nieren aanwijst. Een lever die door ziekte minder maakt, of nieren die eiwit doorlaten naar de urine, laten albumine zakken terwijl CRP normaal is. Dat is de combinatie die je serieus neemt: laag albumine, normaal CRP, en dan de leverwaarden en de urine.

Een laag albumine betekent minder aanmaak, meer verlies of verdunning. De gewoonste verklaring eerst: een ontsteking of infectie, een leveraandoening, een nierziekte waarbij eiwit in de urine lekt, te weinig eiwit binnenkrijgen, en zelden een darmziekte waarbij eiwit verloren gaat. Kijk eerst naar CRP: is dat hoog, dan is het lage albumine daarvan een gevolg en herstelt het als de ontsteking over is. Is CRP normaal, dan zeggen ALAT en bilirubine of het de lever is, eiwit in de urine of het de nieren zijn, en je eetpatroon of het de voeding is. Een hoog albumine is bijna altijd ingedikt bloed door te weinig drinken, of een stuwband die lang heeft gezeten. Drink normaal en prik opnieuw. Een echt te hoge aanmaak bestaat niet. Zet albumine naast CRP, en verder naast ALAT en bilirubine, creatinine en eiwit in de urine, en corrigeer calcium ervoor. Prik normaal gehydrateerd, en vergelijk over de tijd in dezelfde houding en bij hetzelfde lab.